🌙 ଜହ୍ନ ରାତିରେ ତୁମ ସ୍ମୃତି
ଏକ ଅଧୁରା ପ୍ରେମର ଅକୁହା କାହାଣୀ
ରାତି ପ୍ରାୟ ବାରଟା ହୋଇଥିଲା। ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ହସୁଥିଲା, ଆଉ ତାର ରୂପେଲି ଆଲୋକ ଝରକା ଦେଇ ଘର ଭିତରକୁ ପଶି ଆସୁଥିଲା। ରାସ୍ତାଘାଟ ଶୂନଶାନ ଥିଲା, ଚାରିଆଡ଼େ ଗଭୀର ନୀରବତା। କିନ୍ତୁ ସେହି ନୀରବ ରାତିରେ ଆର୍ଯ୍ୟନର ହୃଦୟ ଭିତରେ ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଝରକା ପାଖରେ ବସି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ତା ହାତରେ ଥିଲା ଏକ ପୁରୁଣା ଫଟୋ, ଯେଉଁଥିରେ ହସୁଥିଲା ତାର ହଜିଯାଇଥିବା ପ୍ରେମ—ପ୍ରିୟା। ଆଜି ତିନି ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାର ସ୍ମୃତି ଆର୍ଯ୍ୟନର ହୃଦୟରୁ ଲିଭିନଥିଲା।
ଆର୍ଯ୍ୟନ ଓ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା କଲେଜର ପ୍ରଥମ ଦିନ। ପ୍ରିୟା ଧଳା ରଙ୍ଗର ଚୁଡ଼ିଦାର ପିନ୍ଧି କଲେଜ ପରିସରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ତା ମୁହଁରେ ଥିଲା ଏକ ନିରୀହ ହସ, ଆଖିରେ ଅସରନ୍ତି ସ୍ୱପ୍ନ। ଆର୍ଯ୍ୟନ ପ୍ରଥମ ଥର ତାକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଜାଣିନଥିଲା ଯେ ସେହି ଅଜଣା ଝିଅଟି ଦିନେ ତା ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ମଣିଷ ହୋଇଯିବ। ଏକ ଛୋଟ ପରିଚୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
ସମୟ ଗଡ଼ିବା ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁତା ଗଭୀର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏକାଠି କଲେଜ ଯିବା, କ୍ୟାଣ୍ଟିନରେ ବସି ଚା ପିଇବା, ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ ଝଗଡ଼ା କରି ପୁଣି ହସିବା—ଏସବୁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଏକ ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟା ଯେତେବେଳେ ମନ ଦୁଃଖ କରୁଥିଲା, ଆର୍ଯ୍ୟନ ତାକୁ ହସାଇବା ପାଇଁ ନୂଆ ନୂଆ ଉପାୟ ଖୋଜୁଥିଲା। ଆଉ ଆର୍ଯ୍ୟନ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତାରେ ରହୁଥିଲା, ପ୍ରିୟା ତାର ହାତ ଧରି କହୁଥିଲା, “ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ। ମୁଁ ତ ତୋ ସହିତ ଅଛି।” ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ଯ୍ୟନ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଦୁନିଆଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଥିଲା।
ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେମାନେ ନଦୀକୂଳରେ ବସିଥିଲେ। ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠୁଥିଲା, ନଦୀର ପାଣିରେ ତାର ଆଲୋକ ଝଲସି ଉଠୁଥିଲା। ପ୍ରିୟା ହଠାତ୍ ଆର୍ଯ୍ୟନକୁ ପଚାରିଲା, “ତୁ ମୋତେ କେତେ ଭଲ ପାଉଛୁ?” ଆର୍ଯ୍ୟନ ହସି କହିଲା, “ଆକାଶରେ ଯେତେ ତାରା ଅଛନ୍ତି, ତାଠାରୁ ଅଧିକ।” ପ୍ରିୟା ହସିଦେଇ କହିଲା, “ତାରା ତ ଦିନେ ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।” ଆର୍ଯ୍ୟନ ତା ଆଖିକୁ ଚାହିଁ କହିଲା, “କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ତୋ ପାଇଁ ଥିବା ପ୍ରେମ କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବନାହିଁ।” ସେଦିନ ପ୍ରିୟା ତା କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲା। ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟା ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା।
କଲେଜ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଆର୍ଯ୍ୟନ ଚାକିରି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲା। ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାଠପଢ଼ା ଶେଷ କରି ଚାକିରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ଦୁହେଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ଯେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ସଫଳ ହେବା ପରେ ପରିବାରର ସମ୍ମତିରେ ବିବାହ କରିବେ। ବିଦାୟ ନେବା ଦିନ ପ୍ରିୟାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା। ସେ ଆର୍ଯ୍ୟନର ହାତ ଧରି କହିଥିଲା, “ମୋତେ ଭୁଲିଯିବୁନି ତ?” ଆର୍ଯ୍ୟନ ତା ଲୁହ ପୋଛି କହିଥିଲା, “ତୋତେ ଭୁଲିବା ମାନେ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ଭୁଲିଯିବା। ତାହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।” ଦୁହେଁ ଭାବିଥିଲେ ଦୂରତା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ଆହୁରି ମଜବୁତ କରିବ।
ପ୍ରଥମେ ସବୁକିଛି ଭଲ ଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ଫୋନ୍ରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ରାତିରେ ଭିଡିଓ କଲ୍ରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ହସୁଥିଲେ। ଆର୍ଯ୍ୟନ ଅଫିସ୍ରୁ ଫେରିବା ପରେ ପ୍ରିୟାକୁ ଦିନସାରା ଘଟିଥିବା କଥା କହୁଥିଲା। ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନିଜ ଛୋଟ ଛୋଟ ଖୁସି ତା ସହିତ ବାଣ୍ଟୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆର୍ଯ୍ୟନର କାମ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଅଫିସ୍ର ଚାପ, ନୂଆ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ସମୟ ଦେଇପାରୁନଥିଲା। ପ୍ରିୟା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାତିରେ ତାର ଅପେକ୍ଷା ଅଧୁରା ରହିଯାଉଥିଲା।
ଦିନେ ପ୍ରିୟା ଫୋନ୍ରେ କହିଲା, “ଆର୍ଯ୍ୟନ, ମୋତେ ତୋ ସହିତ ଟିକିଏ କଥା ହେବାର ଅଛି।” ଆର୍ଯ୍ୟନ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାରୁ କହିଲା, “ଆଜି ନୁହେଁ ପ୍ରିୟା, କାଲି କଥା ହେବା।” ପରଦିନ ମଧ୍ୟ ସେ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲା। ଏହିପରି ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତିଗଲା। ପ୍ରିୟା ତା ମନର କଥା କହିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲା। ତା ପାଇଁ ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ ଦାମୀ ଉପହାର ନଥିଲା, ନା ଦୁନିଆକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି। ତା ପାଇଁ ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ ଥିଲା—ଦିନର ଶେଷରେ ନିଜ ମଣିଷଟିର ସ୍ୱର ଶୁଣିବା ଏବଂ ତା ହୃଦୟରେ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ସ୍ଥାନ ଅଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିବା।
କିଛି ମାସ ପରେ ପ୍ରିୟାର ପରିବାର ତା ବିବାହ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆଣିଲେ। ପ୍ରିୟା ପ୍ରଥମେ ମନା କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ କହିଥିଲା ଯେ ସେ ଆର୍ଯ୍ୟନକୁ ଭଲ ପାଏ ଏବଂ ତାକୁ ହିଁ ବିବାହ କରିବ। କିନ୍ତୁ ପରିବାରର ଚାପ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ତା ବାପାଙ୍କ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଭଲ ରହୁନଥିଲା। ଏପଟେ ଆର୍ଯ୍ୟନ ନିଜ କାମରେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା ଯେ ପ୍ରିୟାର ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଠିକ୍ରେ ବୁଝିପାରୁନଥିଲା। ଶେଷରେ ପ୍ରିୟା ତାକୁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲା, “ଆର୍ଯ୍ୟନ, ମୁଁ ଆଉ କେତେ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରିବି? ତୁ ମୋତେ ନିଜ ଜୀବନରେ ଚାହୁଁଛୁ କି ନାହିଁ, ଆଜି ମୋତେ କହିଦେ।” କିନ୍ତୁ ଆର୍ଯ୍ୟନ ସେତେବେଳେ ଏକ ଜରୁରୀ ବୈଠକରେ ଥିଲା। ସେ ଫୋନ୍ କାଟିଦେଇ କହିଲା, “ପରେ କଥା ହେବ।” ସେହି ‘ପରେ’ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୁଲ ହୋଇଗଲା।
କିଛି ଦିନ ପରେ ଆର୍ଯ୍ୟନ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା ଯେ ପ୍ରିୟାର ବିବାହ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ତା ହାତରୁ ଫୋନ୍ ଖସିପଡ଼ିଲା। ସେ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରିୟାକୁ ଫୋନ୍ କଲା, କିନ୍ତୁ ତାର ଫୋନ୍ ବନ୍ଦ ଥିଲା। ସେ ଅନେକ ମେସେଜ୍ ପଠାଇଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉତ୍ତର ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ ସେ ପ୍ରିୟାର ସହରକୁ ଫେରିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳକୁ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟାର ବିବାହ ହୋଇସାରିଥିଲା। ଯେଉଁ ହାତରେ ଦିନେ ସେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ରଖିଥିଲା, ସେହି ହାତ ଆଜି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ବିବାହର କିଛି ଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟା ଆର୍ଯ୍ୟନକୁ ଏକ ଚିଠି ପଠାଇଥିଲା। ଚିଠିରେ ସେ ଲେଖିଥିଲା, “ଆର୍ଯ୍ୟନ, ମୁଁ ଆଜି ବି ତୋତେ ଭଲ ପାଏ। କିନ୍ତୁ କେବଳ ଭଲପାଇବା ଦ୍ୱାରା ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ବଞ୍ଚି ରହେନାହିଁ। ସମ୍ପର୍କକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ସମୟ, ଯତ୍ନ ଓ ଦୁହିଁଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଦରକାର। ମୁଁ ତୋତେ ଅନେକ ଥର ଡାକିଥିଲି, ତୋ ଅପେକ୍ଷାରେ ଅନେକ ରାତି କାଟିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ମୋତେ ଲାଗିଥିଲା ଯେ ମୋ ଅପେକ୍ଷାଠାରୁ ତୋ କାମ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ। ମୁଁ ତୋତେ ଦୋଷ ଦେଉନି। ହୁଏତ ଆମ ପ୍ରେମ ସତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆମ ସମୟ ଆମର ନଥିଲା।” ଚିଠିଟି ପଢ଼ି ଆର୍ଯ୍ୟନ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିଲା।
ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆର୍ଯ୍ୟନର ଜୀବନ ବଦଳିଗଲା। ସେ ଚାକିରି କରୁଥିଲା, ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ହସି କଥା ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା ହୃଦୟର ଏକ ଅଂଶ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଆଉ କାହାକୁ ନିଜ ମନର କଥା କହିପାରୁନଥିଲା। ରାତିରେ ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ପ୍ରିୟାର ପୁରୁଣା ଫଟୋ ଦେଖୁଥିଲା। କେତେବେଳେ ଫଟୋଟିକୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି କାନ୍ଦୁଥିଲା, ଆଉ କେତେବେଳେ ନିଜକୁ ପଚାରୁଥିଲା—ଯଦି ସେଦିନ ମୁଁ ତା କଥା ଶୁଣିଥାନ୍ତି, ଯଦି ତା ପାଇଁ ଟିକିଏ ସମୟ ବାହାର କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଏମିତି ହୋଇଥାନ୍ତା କି?
ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ଗୋଟିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଆର୍ଯ୍ୟନ ହଠାତ୍ ନିଜ ପୁରୁଣା କଲେଜ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲା। ସେହି ରାସ୍ତା, ସେହି ଗଛ, ସେହି କ୍ୟାଣ୍ଟିନ—ସବୁକିଛି ଆଗଭଳି ଥିଲା, କେବଳ ପ୍ରିୟା ନଥିଲା। ସେ ନଦୀକୂଳକୁ ଯାଇ ସେହି ପଥର ଉପରେ ବସିଲା, ଯେଉଁଠି ଦିନେ ପ୍ରିୟା ତା କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଥିଲା। ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଆର୍ଯ୍ୟନ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିବା ମାତ୍ରେ ପ୍ରିୟାର ହସ, ତାର କଥା ଏବଂ ସେହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ସବୁ ମନେ ପଡ଼ିଗଲା। ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚାହିଁ ଧୀରେ କହିଲା, “ପ୍ରିୟା, ତୁ ଯେଉଁଠି ଥାଉ, ଖୁସିରେ ଥା। ମୁଁ ତୋତେ ହରାଇ ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ତୋ ସହିତ ବିତାଇଥିବା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ହରାଇପାରିବି ନାହିଁ।”
ସେହି ରାତିରେ ଆର୍ଯ୍ୟନ ଗୋଟିଏ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା। ସେ ଅତୀତକୁ ଭୁଲିଯିବ ନାହିଁ, କାରଣ ସେହି ଅତୀତ ତାକୁ ପ୍ରେମର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ଶିଖାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଅତୀତରେ ବଞ୍ଚି ରହିବ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପୁଣି ଥରେ ଗଢ଼ିବ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମୟ ଦେବ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବ। ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ତା ମୁହଁରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ତା ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ସାହସ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା।
ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତି ଆସେ, ଆର୍ଯ୍ୟନ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହେ। ତାକୁ ଲାଗେ, ଚନ୍ଦ୍ରର ସେହି ରୂପେଲି ଆଲୋକରେ ପ୍ରିୟାର ସ୍ମୃତି ଲୁଚି ରହିଛି। ସେ ଜାଣେ ଯେ ପ୍ରିୟା ଆଉ ତା ପାଖକୁ ଫେରିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ସ୍ମୃତି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ତା ହୃଦୟରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିବ। କାରଣ କେତେକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଶେଷ ମିଳନରେ ହୁଏନାହିଁ; କେତେକ ପ୍ରେମ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ, ଆଉ ସେହି ସ୍ମୃତି ହିଁ ମଣିଷକୁ ଜୀବନସାରା ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥ ମନେ ପକାଇଦିଏ।
କାହାଣୀର ଶିକ୍ଷା
ପ୍ରେମ କେବଳ କଥାରେ ନୁହେଁ, ସମୟ ଦେବାରେ ଓ ଯତ୍ନ ନେବାରେ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ। ଆମ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ତାକୁ ଅଣଦେଖା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। କାରଣ ଦିନେ ସେହି ଅପେକ୍ଷା ଶେଷ ହୋଇଗଲେ, ଆମ ପାଖରେ କେବଳ ସ୍ମୃତି ରହିଯାଏ।
ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କେହି ଅଛନ୍ତି କି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆପଣ ଆଜି ବି ମନେ ପକାନ୍ତି?
*ସନ୍ତୋଷ ମଲ୍ଲିକ*
