ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣା
କବି:-ବିଶ୍ୱଜିତା ଜେନା(ଜଗତସିଂହପୁର)
ହସୁଥିବା ମୁହଁ ପଛରେ ଲୁଚିଥାଏ ଅସୁମାରି ବେଦନା,
ହୃଦୟର ନିର୍ଜନ କୋଣେ ଜମା ହୋଇଥାଏ ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣା।
ଓଠରେ ନିରବତା, ଆଖିରେ ଅସରନ୍ତି ପ୍ରଶ୍ନର ଭିଡ଼,
ମନର କୋହକୁ ବୁଝିବାକୁ ନାହିଁ କାହାରି ଟିକିଏ ଅବକାଶ।
କିଛି କଥା ଶବ୍ଦ ହୋଇ ଓଠ ଛୁଇଁ ପାରେନା,
କିଛି ଲୁହ ଆଖିର କୋଣରୁ ବାହାରି ପାରେନା।
ନିଜ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନିଜ ଭିତରେ ନିରବରେ ସହିବାକୁ ହୁଏ,
କାରଣ ସବୁ ଶୁଣୁଥିବା ମଣିଷ ସବୁବେଳେ ବୁଝିପାରେନା।
ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ଅନେକ ସମ୍ପର୍କ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି,
କିଛି ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ହୃଦୟରେ ଚିରଦିନ ରହିଯାଆନ୍ତି।
ଯେଉଁ ମନ କେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଖୁସିର କାରଣ ଥିଲା,
ସେହି ମନ ଆଜି ନିଜ ଦୁଃଖରେ ନିଜେ ନିରବ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଲା।
ତଥାପି ଏହି ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅନ୍ତ ନୁହେଁ ଜୀବନ,
ପ୍ରତିଟି ଅନ୍ଧାର ପରେ ଆସେ ଆଲୋକର ନୂତନ ସ୍ପନ୍ଦନ।
ଦୁନିଆ ବୁଝୁ କି ନ ବୁଝୁ, ନିଜ ମନକୁ ଟିକିଏ ବୁଝିବା,
ଭଙ୍ଗା ସ୍ୱପ୍ନର ଖଣ୍ଡରୁ ପୁଣି ନୂଆ ଆଶା ଗଢ଼ିବା।
✍️ବିଶ୍ୱଜିତା ଜେନା
