ଏକା ରହିଗଲା ଏବଂ ଅବହେଳିତ ନାରୀ
ଦିପ୍ତିମୟୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ।।
ସେ ଏକା ରହିଗଲା,
ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଛାଡି ଗଲା ପରେ,
ସ୍ୱାମୀ ନୁହେଁ, ପିଲା ନୁହେଁ,
ଏ ଦୁନିଆ ତାକୁ ଅବହେଳା କଲା ପରେ।
ସେ କାନ୍ଦେନା ଆଉ,
ତାର ଆଖିର ଲୁହ ଶୁଖିଗଲାଣି,
ସେ କହେନା ଆଉ କିଛି,
ତାର କଥା କେହି ଶୁଣେନା ବୋଲି।
ସକାଳୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯାଏଁ କାମ କରେ,
ତଥାପି ପେଟ ପୂରେନା,
ଲୋକେ କହନ୍ତି ସେ ଅଭାଗିନୀ,
କିନ୍ତୁ କେହି ପଚାରେନା - ତୁ ଖାଇଲୁ କି?
ତାର ହାତରେ ଶଙ୍ଖା ନାହିଁ,
ତାର ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ନାହିଁ,
କିନ୍ତୁ ତା ମନରେ ଏବେ ବି ଅଛି,
ଗୋଟେ ନାରୀର ସମ୍ମାନ।
ସେ ଅବହେଳିତ ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଭାବନ୍ତି,
କିନ୍ତୁ ସେ ହିଁ ସବୁଠୁ ବଳବାନ,
କାରଣ ସେ ଏକା ବଞ୍ଚିବା ଶିଖିଛି,
ବିନା ସାହାରାରେ ଚାଲିବା ଶିଖିଛି।
ତାକୁ ଫୁଲ ଦରକାର ନାହିଁ,
ତାକୁ ସହାନୁଭୂତି ଦରକାର ନାହିଁ,
ତାକୁ କେବଳ ଟିକେ ମଣିଷ ହିସାବରେ,
ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦିଅ, ସେତିକି।
ସେ ରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ଏକା ଶୁଏ,
ଆକାଶର ଜହ୍ନକୁ ଚାହେଁ,
ଜହ୍ନ ତାକୁ କହେ - ତୁ ଏକା ନୁହଁ,
ମୁଁ ଅଛି, ତୁମ ପରି ଏକା।
ହେ ନାରୀ, ତୁମେ ଅବହେଳିତ ନୁହଁ,
ତୁମେ ଅପରାଜିତା,
ତୁମେ ଏକା ରହିଗଲ ବୋଲି,
ତୁମେ ହାରି ନାହଁ, ତୁମେ ଜିତିଛ।
ଦିପ୍ତିମୟୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ।।
