ତୁମେ ଥିଲେ...
କବି :- ଶୁଭକାନ୍ତ ବେହେରା (ନାଉଗାଁ, ଜଗତସିଂହପୁର)
ତୁମେ ଥିଲେ ଲାଗେ ଯେମିତି,
ନିରବ ରାତି ବି ବୀଣା ବଜାଏ,
ଶୁଖିଲା ମରୁଭୂମି ଛାତିରେ,
ଅଜଣା ବସନ୍ତ ଫୁଲ ଫୁଟାଏ।
ତୁମ ହସର ଗୋଟିଏ କିରଣ,
ଅନ୍ଧାର ମନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଣେ,
ତୁମ ଗୋଟିଏ ମଧୁର ଡାକ,
ହଜିଥିବା ମୋତେ ମୋ ସହ ମିଶାଏ।
ମୁଁ ଚାହେଁନି ରାଜମୁକୁଟ,
ନା ଚାହେଁ ସୁନାର ମହଲ,
ମୋ ହୃଦୟର ଛୋଟ ମନ୍ଦିରେ,
ତୁମ ସ୍ମୃତି ହେଉ ଚିର ଦୀପଜ୍ୱାଳ।
ତୁମ ପାଇଁ ଲେଖିନି କେବଳ,
କାଗଜରେ କିଛି ଶବ୍ଦର ଧାରା,
ତୁମେ ତ ଲେଖା ହୋଇଛ ମୋ ଭିତରେ,
ମୋ ଆତ୍ମାର ଅଲିଭା ଅକ୍ଷର ପରା।
କେବେ ଯଦି ସମୟର ଝଡ଼ରେ,
ଆମ ପଥ ହୋଇଯାଏ ଦୁଇ ଦିଗ,
ମୋ ଆଖିର ଲୁହ ନୁହେଁ ଚାହିବ,
ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ରହିବ ତୁମ ହସର ରଙ୍ଗ।
ତୁମେ ଜାଣିବ ନାହିଁ ପ୍ରିୟା,
କେତେ ରାତି ତୁମ ନାମରେ ଜଳିଛି,
ନିଦ୍ରା ଆସିଛି ଆଖି ପାଖକୁ,
କିନ୍ତୁ ମନ ତୁମ ଦୁଆରେ ରହିଛି।
ତୁମକୁ ପାଇବା ଯଦି ଭାଗ୍ୟରେ ନାହିଁ,
ତଥାପି ଭଲ ପାଇବା ମୋ ଅଧିକାର,
କାରଣ କିଛି ସମ୍ପର୍କ ମିଳନ ପାଇଁ ନୁହେଁ,
ସେମାନେ ଜୀବନ ଶିଖାନ୍ତି ଅପାର।
ତୁମେ ସେଇ ଅସମାପ୍ତ କବିତା,
ଯାହାର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠା ନାହିଁ,
ଯାହାକୁ ଭୁଲିବାକୁ ଚାହିଲେ ବି,
ହୃଦୟ କେବେ ଅନୁମତି ଦିଏ ନାହିଁ।
ସମୟ ବଦଳିବ, ଋତୁ ବଦଳିବ,
ହୁଏତ ଦୂରେ ଯିବ ଏ ଜୀବନ ଯାତ୍ରା,
କିନ୍ତୁ ମୋ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସରେ ରହିବ,
ତୁମ ନାମର ଗୋଟିଏ ନୀରବ ପ୍ରାର୍ଥନା।
